11224861 10206569192019694 7757211475065586595 n

 

Scroll Down John S.

Πότε ήταν η στιγμή που το σύμπαν έφερε στις ζωές μας την πρώτη ανάσα της Ρενέ;

«18 Νοεμβρίου 1994. Ξημερώματα νομίζω.  Η μητέρα μου με περίμενε τουλάχιστον 11 χρόνια, αλλά λόγω αποβολών ή (όπως συνηθίζω να λέω εγώ για να την πειράξω) γιατί το καλό πράγμα αργεί να γίνει... δεν της είχα κάνει μέχρι τότε το χατίρι.  

Μεταξύ μας; Γεννήθηκα σχεδόν από θαύμα! Με τον ομφάλιο λώρο 3 φορές περασμένο γύρω από τον λαιμό μου, με ένα γόρδιο δεσμό λίγο πιο κάτω και με πανοραμική προβολή καθώς με έφερνε στην ζωή ο γιατρός, δεν νομίζω να την λες και εύκολη υπόθεση». 

Το πρώτο σκαλοπάτι στην ζωή πότε ξεκίνησες να το ανεβαίνεις;

«Λοιπόν, νομίζω το πρώτο σκαλοπάτι ήταν εκείνο του σπιτιού μου. Δεκαέξι μέχρι την είσοδο. Πρέπει να 'μουν πέντε χρονών όταν τα πρωτομέτρησα. Ε, από τότε και μέχρι σήμερα συνεχίζω να τα μετράω!!!!». 

Οι μνήμες που ανασύρεις και οι εικόνες στην ζωή σου από τα παιδικά ανέμελα χρόνια σου από πότε ξεκινούν και ποια θα κρατούσες γερά να μην την χάσεις ποτέ;

«Ξεκινούν από τα 6-7 περίπου. Έπαιζα θυμάμαι ατελείωτες ώρες με τα παιδιά της γειτονιάς. Λάτρευα το κρυφτό και το ποδόσφαιρο. Φτιάχναμε μικρές κατασκευές θυμάμαι, καράβια από καλαμάκια και κτήρια από μικρά ξύλα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις μέρες που έβρεχε και είχαμε δημιουργήσει μία σπηλίτσα στην δίπλα πολυκατοικία και τρέχαμε και κρυβόμασταν εκεί. Ήταν το δικό μας καταφύγιο! Μετά γυρνούσα γεμάτη χώματα και κλαδιά στα μαλλιά και ω, Θεέ μου.. πόση υπομονή είχε αυτή η μητέρα μου!». 

Η πρώτη ημέρα στο σχολείο, η επαφή με  τα άλλα παιδιά και ο πρώτος αποχωρισμός από την οικογένεια για κάποιες ώρες κάθε ημέρα, πρόβλημα;

«Ο αποχωρισμός ε; Στην αρχή ήταν δύσκολα. Ειδικά με την μαμά είχα θέμα. Συνέχεια σκαρφιζόμουν κάτι για να τους πάρει η κυρία Χρύσα τηλέφωνο. Ύστερα, το συνήθισα. Έγινα με τον καιρό αρκετά κοινωνική κι έτσι μου άρεσε πάρα πολύ η αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδάκια. Το να μαθαίνω καινούργια πράγματα. Έπρεπε να δεις τον ενθουσιασμό μου όταν επέστρεφα σπίτι». 

Ήσουν παιδί γενικά δύσκολο για τους γονείς και τους γύρω σου ή βολικό με καταστάσεις;

«Αρκετά βολική θα έλεγα. Είχα βέβαια τον δικό μου χαρακτήρα και δεν με έβαζες σε καλούπι εύκολα. Αλλά, σε γενικές γραμμές δεν ενοχλούσα. Επιπλέον, λόγω του μπάσκετ και εξαιτίας των πολλών προπονήσεων δεν ήμουν ποτέ το παιδί που θα αναζητούσε ιδιαίτερα την έξοδο αργά το βράδυ ή που θα ήταν επιρρεπή σε καταχρήσεις (αλκοόλ, τσιγάρο κλπ), συνεπώς σπάνια πονοκεφάλιαζα τους δικούς». 

Και το σχολείο προχωρά, η ζωή πάντα μπροστά, αλλά η σύγκρουση με το Μπάσκετ θα σε κερδίσει. Πότε γίνεται αυτό το bing bang και ποιος σε ώθησε να το κάνεις.

«Big Bang κυριολεκτικά! Ήταν το 2002! 
Η αφορμή ήταν βέβαια ο αδερφός μου, ο Θανάσης. Έπαιζε πολλά χρόνια μπάσκετ, ήταν και είναι η καψούρα του. Κάποια στιγμή τραυματίστηκε σοβαρά κι έτσι μετά από 2 χειρουργεία δεν μπορούσε να συνεχίσει. Πιο συγκεκριμένα θυμάμαι τον είχα δει μια φορά μετά την τελευταία του επέμβαση, δακρυσμένο, να προσπαθεί να ανέβει τα σκαλιά με τις πατερίτσες. Ο αδερφός μου δεν έκλαιγε ποτέ. Είχα σοκαριστεί τόσο πολύ. Εκείνη την μέρα αποφάσισα να ασχοληθώ με το Μπάσκετ. Αισθανόμουν ότι ήθελα να συνεχίσω ότι εκείνος δεν πρόλαβε και να τον κάνω πραγματικά χαρούμενο κ περήφανο. Τελικά, ξεκίνησα μάλλον κατά τύχη.. αλλά η συνέχεια ήταν καθαρά επιλογή. Μέσα στους πρώτους 2-3 μήνες το αγάπησα. Μετά έγινε τρόπος ζωής».
 

Στα 19 σου εκδίδεις το «Διακριτικά» , αλλά δεν ήταν φωτοβολίδα, πως ξεκίνησε όλο αυτό, πόσο νωρίς ήρθαν οι σκέψεις και η ροή γραφής στη ζωή σου. Υπήρξε κάτι που σου έδωσε ώθηση ή σε σημάδεψε;

«Το Διακριτικά ήταν το πρώτο αν θέλεις αποτέλεσμα, της μοιραίας συνάντησής μου με την γραφή. Γράφω από τα 12-13 μου με αφορμή την ανάγκη μου τότε, να κάνω τα αγαπημένα μου πρόσωπα να χαμογελούν καθώς με διάβαζαν. Άλλαζα συνέχεια τον τρόπο γραφής μου, ακόμα το κάνω. Οι λέξεις μου μεταμορφώνονται καθώς μεγαλώνω, αποκτώ περισσότερα βιώματα και διαφοροποιούνται οι οπτικές γωνίες και οι ανάγκες μου.


Το "Διακριτικά" γράφτηκε γιατί απλά... δεν γινόταν αλλιώς. Ήταν ένας αναπόφευκτος έρωτας πιστεύω».
 

Το σχολείο τελειώνει, η τελευταία ημέρα, οι Πανελλήνιες και στον δρόμο σου η Σπάρτη και το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στο Μάρκετινγκ και το Μάνατζμεντ.
Μεγάλες στιγμές στο μπάσκετ έχεις ζήσεις πολλές, τόσο με Εθνικές ομάδες όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Ποιες στιγμές κρατάς και τι θέλεις από το Μπάσκετ γενικά στο Μέλλον.

«Το μπάσκετ είναι ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο στην μέχρι τώρα ζωή μου. Μεγάλες στιγμές πράγματι σε κάθε επίπεδο. Έχω τόσες να θυμάμαι, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Πάντως αν με ρωτάς, έχω μια φράση στο μυαλό μου συνέχεια, "Αργά και σταθερά βήματα." Κι έτσι θέλω να πορεύομαι. Μ' αρέσει να περιορίζομαι στο τώρα, το μέλλον είναι τόσο μακριά, ακόμα κι αν πρόκειται γι αύριο». 

Η επόμενη ημέρα στην ζωή σου σε φοβίζει; Τι να περιμένουμε στο Μέλλον από την συγγραφέα, την αθλήτρια και τον άνθρωπο Ρενέ και πως θέλεις εσύ να είσαι στο δικό μας Μέλλον.

«Δεν με φοβίζει τίποτα, εκτός από το μυαλό μου. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Τι να περιμένετε... Φοβάμαι πως δεν ξέρω ούτε εγώ τι να περιμένω από την ίδια την ζωή. Πάντως, θέλω ότι έρθει.. Να 'ναι απόλυτα ειλικρινές κι ανθρώπινο». 

 

Συνέντευξη στον δημοσιογράφο Θωμά Βασιλάκη

 

Home  Contact  Blog  Media  Buy the Book

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Template Design © Joomla Templates GavickPro. All rights reserved.