Ένας άλλος κόσμος - Ρενέ

Είσαι εδώ; Να σου πω λίγο;
Δεν ξέρω πως με περίμενες λίγο πριν με γνωρίσεις, αλήθεια.
Και δεν ξέρω επίσης πως με αντιλαμβάνεσαι τώρα στο μεταίχμιο του «δεν σε ξέρω» και του «προσπαθώ να σε μάθω»


Όμως αν έχεις ανάγκη από μια μικρή συμβουλή αναφορικά με μένα, τότε αυτή είναι να μην προσπαθήσεις μάταια να με καταλάβεις.
Κι όχι γιατί θα χάσει την μαγεία του η όλη μας απόπειρα για την όποιου είδους επαφή. Αλλά γιατί ίσως είμαι τόσο διαφορετική από σένα κι από αυτά που έχεις συνηθίσει, που αν προσπαθήσεις να με εξηγήσεις λογικά στο υπέροχα σεταρισμένο μυαλό σου, που το ζηλεύω, αλήθεια…
Τότε αφενός θα αποτύχεις κι αφετέρου θα με κάνεις να νιώσω άβολα με όλες αυτές τις ερωτήσεις που θα σου προκύψουν, στις οποίες βέβαια, δεν θα έχω ούτε εγώ η ίδια, την παραμικρή απάντηση.    

Ξέρεις, το «διαφορετική» δεν είναι πάντα τόσο γοητευτικό και μυστήριο όσο δείχνει. Αντιθέτως! Δεν το τοποθετώ, στην λίστα με τα προτερήματά μου, προσπαθώντας να σε ιντριγκάρω και με κάποια αντίστροφης ψυχολογίας τρικς, που διάβαζε η κολλητή μου στο Κοζμοπόλιταν, να σε προκαλέσω τελικά να έρθεις στο σημείο που σε θέλω. Το διαφορετική είναι λίγο παραπάνω ζόρικο γι αυτόν που το βιώνει και εμπεριέχει πολλές γκρίζες ζώνες. Έχει αρκετή μοναξιά και μεγάλη ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία με τους άλλους. Είναι γεμάτο απορίες και ανασφάλειες σχετικές με το πώς σου φαίνομαι και με το αν είμαι αρκετά καλή για τους πιο κανονικούς. Αν όντως μπορούν να με αποδεχτούν ή επιβάλλεται να αλλάξω, να τους μοιάσω και να χωράω κι εγώ στα διάφορα επικοινωνιακά πλαίσια, αβίαστα όπως όλοι οι άλλοι.

Μερικές φορές νιώθω πως δεν ανήκω εδώ. Πως ίσως έχω έρθει από κάπου αλλού, από κάπου μακριά όπου οι άνθρωποι λένε ακριβώς αυτό που σκέφτονται κι αυτό είναι κάτι το θετικό. Από έναν κόσμο που δεν βαφτίστηκε με κάποιο συγκεκριμένο θρήσκευμα, αλλά πιστεύει με όλο του το είναι, στον σεβασμό, στην αλήθεια, στην μοναδικότητα του καθενός και στην αγάπη τελικά που έχει την δύναμη να απαλύνει ακόμα και τις πιο βαθιές μας πληγές. Μερικές φορές νιώθω κάπως ξένη εδώ, λίγο μόνη μου ενδεχομένως και συνεχώς εκτός θέματος. Βλέπεις, για μένα δεν έχει καμία σημασία το χρώμα σου και η γλώσσα που μιλάς ή δεν μιλάς. Οι σεξουαλικές σου προτιμήσεις και οι πολιτικές σου απόψεις. Δεν με ενδιαφέρει από που έρχεσαι, αν έχεις δικό σου αμάξι ή αν έφτασες σε μένα με το λεωφορείο. Δεν με απασχολούν τα ρούχα που φοράς, το κινητό που κρατάς και πόσα λεφτά ξοδεύεις για να κυκλοφορήσεις. Δεν με αφορά αν είσαι δημοφιλής ή αν έχεις πολλά λαικ στα σόσιαλ. Απ’ την άλλη με καίει να μάθω τι έχεις μέσα σου. Πως συναναστρέφεσαι με τους ανθρώπους. Πως συμπεριφέρεσαι στα ζώα. Ποιες είναι οι ανησυχίες σου και ποια τα όνειρά σου. Αν ξέρεις ν’ αγαπάς κι αν έχεις μάθει να χαρίζεις χωρίς να στο ζητήσουν. Αν δίνεις τις συγγνώμες σου εκεί που τις χρωστάς κι αν θυμάσαι αυτούς που σε έχουν στηρίξει.

Κι ίσως όλα αυτά να σου φαίνονται κάπως παράξενα στην πράξη, όσο κι αν κατά την διάρκεια που τα διαβάζεις τα βρίσκεις θεωρητικά σωστά. Όμως αυτή είμαι εγώ.
Και είμαι έτσι κάθε μέρα και αυτό μπορεί να σε κουράσει. Γι αυτό στα γράφω από τώρα.

Πάντως να ξέρεις πως στο δικό σου μακριά, στον κόσμο εκείνο που ζω εγώ,
κανένας δεν θα είχε πρόβλημα να περπατάμε αγκαλιά, να γελάμε δυνατά και να χαλάμε την κοινωνική ησυχία.
Εκεί θα μπορούσα να σε κρατάω συνέχεια από το χέρι.
Το κινητό μου θα ήταν στην τσάντα, ο κόσμος στην θέση του
κι εσύ ασφαλής που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου.

Όποιος κι αν είναι αυτός.-

Ρενέ

Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 06 Ιουνίου 2017 19:49

Πολυμέσα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Γλυκό μου ρίσκο... Συγγνώμη, δεν σας γνώρισα »

Search

Home  Contact  Blog  Media  Buy the Book

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Template Design © Joomla Templates GavickPro. All rights reserved.