Συχνά βουρκωμένα μάτια...

Μωρέ εγώ να.. δεν..
δεν είμαι ακριβώς όπως δείχνω.
Δηλαδή, ξέρεις να..
είμαι κάπως αλλιώς, κάτι άλλο.
Εσύ να το βλέπεις αυτό το άλλο.
Να με βλέπεις όπως
δεν μ' έχει δει ποτέ κανένας. 

 

Δεν άφησα πολλούς κι όσους άφηνα
δεν κατάφερναν να δουν κ πολλά.
Όχι, δεν ήταν ότι βιαζόμουν εγώ.
Και δεν είχα πολλές απαιτήσεις.
Για κάποιους μάλιστα περίμενα.
Περίμενα μέχρι και 3 χρόνια.
Απλά δεν μπορούσαν.
Δεν με πλησίαζαν καν πραγματικά.
Εμένα ρε παιδί μου να πλησίαζαν,
όπως είμαι, γυμνή με το μυαλό μου.
Δεν μπορούσαν.
Δεν ήταν ότι δεν ήθελα.
Απλώς εγώ δεν είμαι
αυτή που βλέπεις στην δουλειά,
ούτε εκείνη που σουτάρει στο μπάσκετ, 

ούτε καν εκείνη που παρουσιάζει μπροστά σε κόσμο το βιβλίο της. 

 
Δεν είμαι η κοπέλα στην καφετέρια, 
ούτε καν εκείνη που κυκλοφορεί με τα καλά της το βράδυ.
Εμένα πραγματικά θα με βρεις στον καναπέ μου,
με την κουβέρτα και τα καλτσάκια μου
Ήρεμη κι αφηρημένη,
με τον καφέ μου, πολλά χαρτιά 
και στα πολύ κοινωνικά μου
και μ' έναν όμορφο άνθρωπο δίπλα μου.

Εγώ είμαι να, μόνο κάτι λέξεις.
Και πολλές σκέψεις.
Και συχνά βουρκωμένα μάτια.
Είμαι εκείνη που
ζητάει συνέχεια αγκαλιές
και που αν δεν της δείχνεις συνέχεια
πόσο την αγαπάς μουτρώνει.
Εκείνη που θα κάνει τα πάντα
για να σε δει να χαμογελάς,
η ίδια που θα σου γκρινιάζει
μια ώρα στο τηλέφωνο γιατί θέλει
την προσοχή σου.
Είμαι μονάχα μια καρδούλα
που χτυπάει γρήγορα
κι  ένα παιδί που ψάχνει
τον κρυμμένο θησαυρό
μέσα σε ο,τι αγαπάει.
Και δεν μ' έχουν δει ποτέ έτσι.
Δεν έχουν δει σχεδόν τίποτα
μέχρι και σήμερα που σου γράφω.
Και δεν είναι ότι δεν προσπάθησα. Αλήθεια σου το λέω. Προσπάθησα.
Μα που χρόνος
για τον τόσο ρομαντισμό μου;
Που καιρός για κάποια
που εννοεί ακριβώς όσα λέει
και κάνει τα πάντα
για να τα πραγματοποιήσει;

Ξέρω, και για σένα είναι δύσκολο. Υπάρχουν κομμάτια
του χαρακτήρα μου που φέρνουν
στην επιφάνεια για σένα ρωγμές
από τους μεγαλύτερους φόβους σου.
Έχω ένα εκνευριστικό χαρακτηριστικό
να καταλαβαίνω πότε μια σχισμή
έχει βάθος και πότε
κάτι σου χει προκαλέσει κενό.
Σε κάποια άλλη ζωή,
ήμουν σίγουρα σεισμολόγος!
Διακρίνω ολοφάνερα καθετί
που σε κάνει να τρέμεις.
Διακρίνω την ένταση, το βάθος, τα ρίχτερ.
Απλά κοιτάζω τα μάτια σου και ξέρω. Ακούω την φωνή σου και ξέρω.
Κι έτσι ψαχουλεύοντας το μυαλό σου
σκοντάφτω άθελα μου
ή και ηθελημένα πολλές φορές
σε όλα εκείνα, τα δικά σου,
τ' αγαπημένα, τα παλιά, τα σκονισμένα.
Τα χρώματα που με το ζόρι
ξεθώριασες στο μυαλό σου,
τα ρούχα που ποτέ δεν φόρεσες
γιατί νόμιζες πως δεν ήταν
στο νούμερο σου.
Γιατί ήθελες να σε κάνεις
να το πιστέψεις τελικά πως
δεν είναι για σένα κι ασυνείδητα
τα αποχωρίστηκες.
Αποστασιοποιήθηκες.
(Την μισώ αυτή την λέξη.)
Νόμιζες πως με την απόσταση,
με την αποχή, με την απουσία..
όλο αυτό θα σου έλειπε
κάποια στιγμή όλο και λιγότερο.
Η καριέρα, η επιστήμη, η καταξίωση, πάντα κερδίζουν, ψιθύριζες κάθε τόσο.
Κάποια στιγμή θα το ξέχναγες, σκεφτόσουν.
Όλοι έτσι δεν κάνουν; Ξεχνάνε.
Έλα μωρέ, παιδιά ήμασταν.
Θυμάσαι;
Μου άρεσε το σκάκι,
κι εσένα ο χορός.
Κι εμένα πάλι οι κατασκευές
κι εσένα πάλι οι πίνακες.
Αλλά ήμασταν παιδιά.
Και ποιος ασχολείται πλέον;
Και ποιος ζει τον εαυτό του ακόμα;
Και ποιος ζει όσα αγάπησε σήμερα;

Μα τι αφελής που είμαι,
συγγνώμη έχεις δίκιο.
Έρχομαι εγώ τώρα
από το πουθενά
να σε ξεβολέψω και
να σου ζητήσω να μου μιλήσεις
για όλα αυτά που δεν θυμάσαι.
Για όλα αυτά που σε πονάνε,
που σε φοβίζουν και γεμίζουν
την κατηγορία του
"Δεν συζητάω με κανέναν". 
Σου ζητάω να ζήσεις μαζί μου,
να σε ζήσεις, να σε αγαπήσεις,
να σε αγκαλιάσεις...
Να σε τσαντίσεις
για όλο αυτόν το χρόνο που άφηνες
έτσι απλά να περάσει.
Να σου φωνάξεις για όλη αυτή
την ασφάλεια που προσπάθησες
τόσα χρόνια να σου δημιουργήσεις
και για τα πόσα κενά άφησες τελικά.
Έρχομαι εγώ τώρα από το πουθενά και σου μιλάω με πράξεις.
Και σε φοβίζω.
Μα λογικό..
ποιος πραγματικά σε στήριξε ποτέ,
όσο είχες εσύ ανάγκη;
Και.. ποιος σε πίεσε όταν το χρειαζόσουν περισσότερο;
Κανείς.
Σε αγαπάνε όλοι τόσο πολύ βλέπεις,
για να σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα.
Όχι, δεν κατάλαβες..
την πραγματική πραγματικότητα, εννοώ.
Δεν ξέρω πως αλλιώς να στο πω.
Άλλωστε οι άνθρωποι δεν αντέχουν μεγάλο ποσοστό αλήθειας.

Πάντως είσαι ένας μικρός,
κλειδωμένος θησαυρός.
Υπερπολύτιμος για μένα.
Κι έχω όλα τα κλειδάκια σου εδώ, δίπλα μου. Κι όλη τους την ευθύνη.
Όλη την ευθύνη που μπορεί να κρύβεται σ' έναν άνθρωπο
που βρίσκει για πρώτη φορά τον εαυτό του.
Όλη την ευθύνη και την μαγεία αυτού. 

Και θέλω να σε μάθω στην ουσία σου 
και σε όλες μα όλες σου τις αποχρώσεις 
Υπόσχομαι λοιπόν, να μην βιάζομαι, 
υποσχέσου μου πως δεν θα μ ' αφήσεις. 
Τελευταία τροποποίηση στιςΤρίτη, 06 Ιουνίου 2017 19:48

Πολυμέσα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Απόσταση, τι περίεργη λέξη... Αγάπη μόνο.. »

Search

Home  Contact  Blog  Media  Buy the Book

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Template Design © Joomla Templates GavickPro. All rights reserved.